Wat is rouw na verlies?

Het tweede jaar van rouw na het verlies van mijn partner Dirk voelt zwaarder dan het eerste. De impact dringt dieper door, het gemis is intenser. In deze blog deel ik wat rouw voor mij betekent, hoe ik het beleef – met vallen en opstaan – en hoe ik manieren vind om te blijven voelen én verder te gaan.

Voor wie dit herkent: je bent niet alleen.

Wat rouw écht met je doet, en blijft doen

Rouw is het emotionele, lichamelijke en mentale proces dat je doormaakt wanneer iemand waarvan je houdt overlijdt.  Het is een natuurlijke reactie op verlies. Het is een manier waarop je probeert te begrijpen, accepteren en uiteindelijk leren leven met het gemis. Rouw verloopt niet in een rechte lijn en kent geen vaste duur.

Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Het verlies dringt in de loop van de jaren dieper door. Gevoelens worden intenser. Verlangen naar de mooie herinneringen en vasthouden aan spullen of plekken waar we samen geweest zijn, en zo stap voor stap wennen aan een leven zonder hem. Het verlies wordt een deel van je leven zonder dat het alles overheerst.

Het tweede jaar na het verlies van je partner

Voor mij heeft het verlies van Dirk meer impact op mijn leven in het tweede jaar dan in het eerste jaar. In het begin was ik vooral aan het overleven. Hoe kom ik de dagen door? Niet weten hoe ik verder moest of wilde. In dat eerste jaar werd ik goed omringd. Mijn kinderen, vrienden en familie zorgden voor me. Ik was zelden alleen. Ik werd uitgenodigd, kon mijn verhaal kwijt, en samen stonden we stil bij belangrijke momenten zoals zijn geboortedag, de sterfdatum en kerst. Het voelde alsof Dirk nog volop aanwezig was in onze gedachten.

Nu, in het tweede jaar, voelt het verlies intenser. Het is alsof het pas nu echt diep in mijn ziel doordringt. Er is veel veranderd in korte tijd, en veel daarvan moest ik alleen doen. Grote beslissingen, emotionele momenten. Zoals, mijn besluit om ons fijne huis te verlaten, het overlijden van Dirks zus, het afscheid van mijn hond Tjebbe en de reis naar Zuid-Afrika die we ooit samen zouden maken. Elk van deze stappen raakte me. Soms voel ik me daarin erg alleen, en dan mis ik Dirk des te meer. Juist in die kleine dingen. We vulden elkaar goed aan: ik was de doener, hij de denker.

De buitenwereld; die draait gewoon door!

Je gaat verder met je leven: werk, sociale contacten en de dagelijkse dingen. Van buitenaf lijkt het misschien alsof alles weer normaal is. Ik ben mijn glans nog niet verloren, maar ik ervaar er wel een ‘rouw’ randje aan.

Dagelijks is Dirk in mijn gedachte. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Tegelijkertijd geniet ik ook van mooie momenten: een weekendje weg, mijn werk waar ik mijn ei in kwijt kan, de fijne gesprekken met vrienden en familie. Maar in alles wat ik doe, doe ik het alleen. En dat kost meer energie dan voorheen. Het gaat minder vanzelf.

Voor veel mensen is het overlijden van Dirk inmiddels wat meer naar de achtergrond verdwenen. Dat merk ik in de gesprekken. En ik begrijp dat ook heel goed. Ik wil anderen er ook niet steeds mee belasten. Dat is weer dat stukje bescheidenheid van mij. Tegelijkertijd is het zoeken: wat is nu belangrijk voor mij? Waar wil ik naartoe? Dat zijn vragen waar alleen ik het antwoord op kan vinden.

Met wie kun je praten over wat jij (dagelijks) voelt

Rouwverwerking is voor mij dit jaar nog belangrijker geworden. Ik vind het fijn om te praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik merk dat je elkaar zo goed begrijpt, je snapt elkaars gevoel. Ook al zijn de gevoelens anders, je doorloopt hetzelfde pad. Vooral het missen van je geliefde is voor mij in het tweede jaar intenser geworden.

Het praten over mijn verlies is heel fijn met mensen die het écht begrijpen. Daarnaast is ook mijn behoefte om de pijn en het verdriet te doorvoelen, door écht in mijn lijf te zitten groot.

Dit doe ik door middel van ademsessies. Dan kom ik tot mijn diepere gevoelens en kan ik alle emoties die dit met zich meebrengt, uiten. Ik voel mijn hele lijf en kom meer tot mijn kern, waarin ik mijn intense verdriet meer beleef.

Na een aantal dagen voel ik mij opgeruimder, voel mij meer in verbinding met mijzelf en merk ik dat ik meer mijn pijn en verdriet kan accepteren. Ik zeg altijd tegen mijzelf: Ik wil door de pijn en verdriet heen, om te kunnen helen.

Wanneer stopt rouwen?

Rouw stopt nooit! Ook over 5 jaar als je het leven nog meer op de rit hebt, dan kan je nog steeds momenten van verdriet en pijn ervaren. Het verlies wordt een deel van je leven zonder dat het alles overheerst.

Dirk blijft altijd in mijn hart!

Er zijn weken dat het helemaal prima met mij gaat, maar soms gebeurt er iets wat naar hem triggert. Dan kan ik even van slag zijn. Maar ik zie het als “Hij is even dicht bij mij”.

Zo was ik in september van dit jaar in Sevilla waar ik een paar dagen met mijn nicht en haar man samen de stad bezocht heb. Toen ik de eerste dag het hotel uit stapte en de straat overstak, keek ik naar rechts en zag een gitaar hangen aan de gevel. Ik wist zeker; hij was met mij mee op reis.

Herkenning

En zo neem ik Dirk op mijn manier elke dag met me mee, in alles wat ik doe en voel.
Voor iedereen die dit herkent: weet dat je niet alleen bent op dit pad van verlies en liefde dat blijft. Wanneer jij je herkent dat praten over rouw moeilijk is, neem gerust contact met mij op, nathalie@nathalieleenen.nl