Een keuze uit liefde: over stress, piekeren en afscheid nemen

Wie mij al langer volgt, weet dat ik een jaar geleden mijn partner en grote liefde verloor. Het rouwproces na verlies is geen rechte lijn. Het kent pieken en dalen, en brengt soms ook periodes van stress met zich mee.

Zo hadden wij samen een hond. Maar sinds zijn overlijden is hij bij mij. Een stukje verbinding met wat was, een gezellig maatje om thuis te komen of mee te wandelen.

Maar een hond is geen foto of herinnering aan onze liefde. Het is een levend wezen dat aandacht én ruimte vraagt. Meer dan ik op dit moment alleen kan geven.

Ik stelde het besluit uit.
Voelde verdriet, dat uitte zich in tranen, frustratie, slapeloze nachten.

Ik merkte dat ik meer ging piekeren en ik vond het moeilijk om los te laten. Niet alleen de hond, maar ook het stukje van mijn leven dat ik met Dirk Jan had.

Tegelijk wist ik dat ik niet meer kon bieden wat de hond nodig had.
En dat maakte dat we allebei niet écht gelukkig waren in deze situatie.

Goede gesprekken met mensen om me heen, en oefeningen die ik ook met mijn coachees doe, hebben me geholpen om tot een besluit te komen. Een besluit waar ik ruim een half jaar tegenaan heb gehikt.

De stress was groot. Maar de spanning om toe te geven dat het niet meer ging, was nog groter.

Ik heb de vraag gesteld die ik vaak ook stel aan de mensen die ik begeleid:
“Zijn we nu gelukkig in deze situatie?”

Het antwoord was helder.
Het piekeren, het onrustige gedrag van de hond, mijn gevoel van onmacht, dit alles was een teken dat er iets moest veranderen.

De keuze is nu gemaakt. De hond krijgt een nieuw gezin, waar meer tijd en aandacht voor hem is.

Nog steeds niet makkelijk. De tranen vloeien opnieuw.
Niet uit twijfel, maar uit loslaten. Omdat dit een stukje verleden is dat ik nu écht afsluit.

Ik weet zeker dat hij zijn nieuwe baasje veel plezier en mooie wandelingen gaat brengen.

En ik?

Ik wil met je delen dat ook ik soms worstel met keuzes. Ook ik ervaar stress, slapeloze nachten, piekergedachten. En ook ik stel soms moeilijke beslissingen uit, terwijl ik weet wat beter is.

We houden onszelf soms vast in een situatie die niet meer goed voelt, omdat die situatie bekend is.

Of het nu gaat om een hond, een relatie, of een baan waarin je vastloopt… Veranderen is spannend. Zelfs als je hoofd zegt dat het beter is, roept je hart iets anders.

“Wat zegt dit over mij, als ik hiermee stop?”
“Wat zullen anderen hiervan vinden?”

Het zijn vragen die veel mensen zichzelf stellen.
En het zijn precies die vragen die maken dat je blijft hangen, in plaats van in beweging komt.

Soms is het juist beter om die stap te maken. Maar doe dat dan niet alleen. Praat erover. Met iemand die begrijpt hoe lastig het is.

Ik kan vanuit mijn vak en mijn eigen ervaring zeggen: het is niet makkelijk. Maar door de juiste vragen te stellen, en eerlijk te antwoorden, kom je dichter bij het leven dat bij je past.

Je hoeft het niet alleen te doen. Ik kijk graag met je mee.

Wil je hier een keer vrijblijvend over in gesprek komen, om te zien hoe ik jou kan helpen met een probleem of situatie waar je niet uit komt?

Neem contact met me op: www.nathalieleenen.nl/werkgevers/contact