Als je steeds meer oppakt dan van jou is

Over verantwoordelijkheid terugleggen, energie behouden en werken vanuit je eigen grenzen

In dit blog lees je het verhaal van een teammanager in de zorg die merkt dat haar werk steeds zwaarder voelt, juist omdat ze zich verantwoordelijk maakt voor taken die eigenlijk niet van haar zijn. Door stil te staan bij haar waarden, de inzichten uit de CVI en het herkennen van haar cirkel van invloed, lukt het haar stap voor stap om bewuster te kiezen: wat geeft mij energie, wat niet? En waar mag ik mijn grenzen duidelijk stellen? Een verhaal over loslaten, eigenaarschap en duurzaam werken vanuit wat bij je past.

Wanneer je verantwoordelijkheid voelt voor wat niet van jou is

Na een korte vakantie kwam één van mijn coachees weer bij me. Ze had even kunnen uitrusten, op adem komen. Tijdens ons traject had ze de CVI gedaan, een instrument dat inzicht geeft in waar je energie van krijgt, wat je waarden zijn, en hoe dat zich verhoudt tot je werk. Nu was er ruimte om samen stil te staan bij alles wat er speelde.

Ze werkt als manager van meerdere teams binnen een zorgorganisatie. De afgelopen tijd zijn er binnen die teams collega’s uitgevallen. Als teamleider voelt ze zich verantwoordelijk, niet alleen voor het opvangen van de taken, maar ook voor het contact houden met de teams, checken hoe het gaat, zorgen dat het werk doorloopt.

Elk team heeft ook zijn eigen teamleider, en die kan bij haar terecht voor overleg en ondersteuning. Bij sommige teams verloopt dat goed. Er is overzicht, afstemming, en als er iemand wegvalt, ligt er een plan. Dan kan zij meedenken, sparren, adviseren. Dat geeft haar energie.

Maar er is ook een teamleider die graag alles op zijn eigen manier doet. Wat in de praktijk soms betekent dat het werk blijft liggen. In plaats van dit bespreekbaar te maken of terug te leggen, neemt zij onbewust een deel van het werk over.

Ik pak het zelf wel op

Ze stapte in, nam de leiding over het proces en daarmee ook de verantwoordelijkheid. En dat was niet voor het eerst.

Ze herkende het patroon: “Ik wil dat het goed gebeurt, dus ik pak het zelf wel op.”

Het gevolg? Haar eigen werk stapelde zich op, haar dagen werden voller, en aan het eind van de dag voelde ze zich vaker leeg dan voldaan.

Wat daar nog eens bij kwam, was het gebrek aan rustmomenten. Ze stond de hele dag ‘aan’. Door die continue druk en betrokkenheid vond ze ’s avonds nauwelijks ontspanning. Haar energie lekte weg. Niet alleen door de extra taken, maar vooral doordat ze zich verantwoordelijk voelde voor werk dat niet van haar was.

Grenzen stellen begint bij jezelf

Het is een thema dat vaak terugkomt in mijn praktijk: de neiging om meer op te pakken dan van jou is. Zeker als je goed bent in je werk, zie je al snel wat er beter kan, wat er nodig is. En als je loyaal bent, wil je dat het lukt. Dus neem je het over, doe je het zelf wel maar op de lange termijn werkt dat niet. Niet voor jezelf, en ook niet voor de ander.

We bespraken samen het verschil tussen betrokken zijn en verantwoordelijk worden voor het werk van een ander. En hoe belangrijk het is om jezelf af te vragen: is dit werkelijk mijn taak, of voel ik me verantwoordelijk voor iets wat niet van mij is?

Dat vraagt om bewustzijn, en om grenzen stellen. Herkennen waar je invloed op kunt hebben en wat terug gegeven mag worden aan de ander.

Waar sta jij in jouw cirkel van invloed?

We gebruikten het model van de cirkel van invloed, met als centrale vraag:

Wat is echt van jou?

Waar mag je het juist loslaten, of zelfs teruggeven?

Voor deze coachee werd het zichtbaar: ze verloor steeds opnieuw energie aan zaken buiten haar invloed, terwijl ze diezelfde energie hard nodig had voor haar eigen team, haar leiderschap en haar werkplezier.

Wat geeft energie en wat niet?

De CVI bevestigde wat ze intuïtief al wist: haar huidige werk past maar beperkt bij haar diepste drijfveren. Ze doet haar werk goed, maar ze bloeit er niet in op. In de CVI scoorde ze opvallend hoog op aspecten die meer passen bij lichaamsgericht werk, direct met mensen in contact staan. Daar gaat ze zich nu meer in verdiepen, ontdekken waar de mogelijkheden zitten in haar werkzaamheden om de focus te verleggen.

Haar baan opzeggen is nu geen optie, om verschillende redenen blijft ze nu dit werk doen. Er zit nog plezier in en groei.

Maar wel op een andere manier, die beter bij haar past. Dichter bij haar waarden, dichter bij wat haar energie geeft.

Samen maakten we een aantal afspraken. Geen rigoureuze veranderingen, maar wel heldere keuzes:

• Grenzen aan haar werktijden stellen, ook als het druk is.
• Grotere taken opdelen in kleinere stukken, maak het behapbaar.
• Wekelijks stilstaan bij de vraag: heb ik gedaan wat past bij wie ik ben?

Niet om zichzelf streng te controleren, maar om zichzelf niet opnieuw voorbij te rennen.

Grenzen stellen, juist nu

Je hoeft niet alles op te lossen, maar je mag wel bewust kiezen wat bij je past en waar je energie van krijgt.

Grenzen stellen, verantwoordelijkheid terugleggen waar die hoort, en met compassie kijken naar wat voor jou klopt. Juist dat is duurzaam werken.

Niet pas als je op bent of tegen een burn-out aanloopt, maar juist nu. Herkenbaar? Kom met mij in contact. https://www.nathalieleenen.nl/werkgevers/contact/